:: L’Infern Català ::

10 Febrer, 2008

La que em va fer nèixer els somnis… / La que hizo nacer mis sueños…

Vés i digues-li a la pluja que no torni a venir,
digues-li a la soledat que no la vull avui.
ets la soga que m’aguanta i m’ofega al mateix temps
la que em va fer néixer els somnis, la que me’ls fa malbé.

Cada nit tinc un desig, la lluna per tu robaria.
Frises per la seva llum, una obsessió a la llunyania.
un somrís tan mal ferit pel patiment que per tu ploro.
ja s’ha apagat tot el meu foc
no ets la única estrrella de la nit, no ho ets, no! -però m’enlluernes tant que si n’hi han d’altres, ni puc ni vull veure-les :D-
digues que el que ara sento no és de veritat.
Tot el que no sóm per creure, per creure en un instant.

(”La Lluna”, Ken Zazpi)

Costa molt, moltíssim escriure això, però és el que ara sento i el que el cor em demanava dir per alleugerir-me. Sabeu de qui parlo. Sabeu tot el que hem passat i estem passant. Sabeu que això per a mi és nou. Sabeu que hem tingut estones meravelloses. Sabeu que hem tingut tempestes impestuoses que han fet malbé el nostre “vaixell de l’amor” -a algú li sona això? ;)-, i sabeu que amb constància ho hem anat superant, però, potser em vaig fixar unes metes massa altes…, només el temps dirà si estava/estàvem equivocats…

Però has de saber. i crec que ho saps, que continuo lluitant per tu, com si fos encara el principi de tot, sé que em queda molt per millorar, però també sé que em queda molt per avançar i espero, i crec, que serà al teu costat.

Però si una cosa has de saber, és que jo -a menys que tot això acabi com quinze rosaris de l’aurora-, aspiro, com a mínim, a mantenir la teva amistat, per molt de temps, si no per sempre, perquè per davant de tot, ets la meva amiga, la meva confident, la meva espatlla ploriquera, i saps que tu pots comptar amb mi per a qualsevol cosa, que no m’ho pensaré molt a ajudar-te.

Segueixo lluitant…

Petons

Taim i’ ngra leat -T’estimo en irlandès-

———-

Ve y dile a la lluvia que no vuelva a venir
Ve y dile a la soledad que no la quiero hoy
Eres la soga que me aguanta y me ahoga al mismo tiempo
La que me hizo nacer los sueños, la que me los daña

Cada noche tengo un deseo, la luna por ti robaría
Una sonrisa tan malherida por el sufrimiento que por ti lloro
Ya se ha apagado todo mi fuego
No eres la única estrella de la noche, no lo eres, no -pero me deslumbras tanto que si hasy otras ni puedo ni quiero verlas
Dime que lo que ahora siento no es de verdad
Todo lo que no somos, por creer, por creer en un instante

(”La luna”, Ken Zazpi)

Cuesta mucho, muchísimo escribir esto, pero es lo que ahora siento y lo que el corazón me pedía decir por aligerarme. Sabéis de quien hablo. Sabéis todo el que hemos pasado y estamos pasando. Sabéis que esto para mí es nuevo. Sabéis que hemos tenido ratos maravillosos. Sabéis que hemos tenido tormentas impetuosas que han dejado maltrecho nuestro “barco del amor” -a alguien le suena esto? ;)-, y sabéis que con constancia lo hemos ido superando, pero, quizás me fijé unas metas demasiadas altas…, sólo el tiempo dirá si estaba/estábamos equivocados…

Pero debes saber. y creo que lo sabes, que continúo luchando por ti, como si fuera todavía el principio de todo, sé que me queda mucho por mejorar, pero también sé que me queda mucho por avanzar y espero, y creo, que será a tu lado.

Pero si una cosa debes saber, es que yo -a menos que todo esto acabe como quince rosarios de la aurora-, aspiro, como mínimo, a mantener tu amistad, por mucho tiempo, si no por siempre jamás, porque por delante de todo, eres mi amiga, mi confidente, mi espalda de llantos, y sabes que tú puedes contar conmigo para cualquier cosa, que no me lo pensaré mucho para ayudarte.

Sigo luchando…

Besos

Taim i’ ngra leat -Te quiero en irlandés-

Powered by WordPress