:: L’Infern Català ::

30 Novembre, 2007

Dedicado…

Classificat com a: General — Infern @ 0:32

Al productor que usaba mis maquetas pa ponerse rayas,
A la alemana que me dijo “nein” un sábado de fallas,
A las braguitas de la perdición, al pachuli y la pena,
Y a los adictos a los agarraos en noches de verbenas.

A los que viven el verbo vivir al filo de la muerte, -ese XvapX!-
A los que nunca encuentran un chupito demasiado fuerte, -ES-TE-MON, ES-TE-MON!! xD-

A las paellas con afrodisiaco para calentonas,
A los milagros de la santa madre silicona, -Ishtar no las tiene de silicona, eso sí xD-

Al colegio de abogados donde no me he colegiado,
Dedicado, dedicado.

A las que besan con el corazón pensando en la cartera,
y duermen en hoteles de neón junto a la carretera,
A los que van buscando un gran amor sin brújula ni mapa, -Taka, a ver si nos centramos un poco ;) -
A las mamas que alegran la bragueta a miembros de la AMPA,

A las amantes de los psychokillers, a los libertinos,
A las marujas fabricantes de bragados y astifinos,
A las que mojan el amanecer con churros y cerveza, -Ese Hipo! :D -
Y a los que enjaulan pájaros de esos que hay en la cabeza, -Yanko, Eris, Crismidori, un beso a las tres :D -

A los cuerpos declarados patrimonio del pecado,
Dedicado, dedicado. -nos la autodedicamos, cariño? xD-

A las profesionales del desliz
que dan vidilla al sexo de Madrid,
caricias que no dejan cicatriz

A los que tienen sueños de peep-show y barra americana, -Me lo autodedico :P -
A los que se quedaron calvos por echar al aire canas,
A los que esquivan en el ring los duros golpes de la vida, -esta va por mi niña, que te voy a comer a besos :D -
Y a los que ensayan frente a los espejos torpes despedidas,

A las habitaciones de pensión con vistas a una esquina
en donde follan los napoleones con las josefinas
A los pirómanos de las promesas que jamás cumplimos,
Al tren que nunca volverá a pasar, ese que ya perdimos, -por la de veces que la hemos cagado :P -

A un futuro sin pasado, donde duermo abandonado,
Dedicado, dedicado.

A los que han hipotecado los momentos a mi lado, dedicado,
Al colegio de abogados donde no me he colegiado, dedicado. -a todxs vosotrxs, dedicado-

“Dedicado” (El Chivi con Despistaos), disponible en el reproductor lateral :D

se os quiere gente, sin vosotrxs esto no sería lo mismo ;)

-Editado a las 23.30 del 3 de diciembre-: se elimina la dedicatoria de uno de los versos por considerara la dedicada que eran ofensivos hacia su persona, así pues queda corregida y desde aqui mis más sinceras disculpas, Estefanía-

23 Novembre, 2007

Autoodi / autodio

Classificat com a: General — Infern @ 16:59

M’odio per ser com sóc
M’odio per fer mal a qui no s’ho mereix
M’odio per no aprendre prou ràpid dels meus errors i de vegades oblidar-los
M’odio per voler dur la raó fins i tot quan no la tinc
M’odio per la falta d’inventiva
M’odio per començar i no acabar
M’odio per no deixar ni començar ni acabar
M’odio per l’orgull
M’odio per no tenir valor
M’odio per no valorar el que tinc fins que ho perdo o estic a punt d’això
M’odio…

Per això, Sacerdotessa, et demano que

Dame la luz de tus ojos
En este sagrado río.
No dejes que yo me pierda
Que calavera ya he sido.

Que calavera ya he sido.
Y me cansé de borracheras
Quiero beber de tus aguas
Y vivir de otra manera.

A tu lado yo me encuentro
Ay, en paz bendita seas.
No me dejes ni un momento
Que me vuelvo un calavera.

Calavera
Yo me vuelvo un calavera.
Sale la Luna moruna.
Y armo la marimorena.

Calavera
Yo me vuelvo un calavera.
Voy por rumbas y a lo loco
Si no te tengo a mi vera.

“Calavera” (Seguridad Social) -la teniu al reproductor lateral-

T’estimo per més que cada cop et costi més creure’t-ho…

——–

Me odio por ser como soy
Me odio por hacer daño a quien no se lo merece
Me odio por no aprender lo suficientemente rápido de mis errores y a veces olvidarlos
Me odio por querer llevar la razón incluso cuando no la tengo
Me odio por la falta de inventiva
Me odio por empezar y no acabar
Me odio por no dejar ni empezar ni acabar
Me odio por el orgullo
Me odio por no tener agallas
Me odio por no valorar lo que tengo hasta que lo pierdo o estoy a punto de ello
Me odio…

Por eso, Sacerdotessa, te pido que:

Dame la luz de tus ojos
En este sagrado río.
No dejes que yo me pierda
Que calavera ya he sido.

Que calavera ya he sido.
Y me cansé de borracheras
Quiero beber de tus aguas
Y vivir de otra manera.

A tu lado yo me encuentro
Ay, en paz bendita seas.
No me dejes ni un momento
Que me vuelvo un calavera.

Calavera
Yo me vuelvo un calavera.
Sale la Luna moruna.
Y armo la marimorena.

Calavera
Yo me vuelvo un calavera.
Voy por rumbas y a lo loco
Si no te tengo a mi vera.

“Calavera” (Seguridad Social) -la tenéis en el reproductor lateral-

Te quiero aunque cada vez te cueste más creértelo

18 Novembre, 2007

Primera classe / Primera clase

Classificat com a: General — Infern @ 22:06

En un avió…

- Quin és el problema,Sra.? - Pregunta l’hostessa.

- És que no ho veu? - Respon la dama - M’han col·locat al costat d’un negre. No suporto estar costat d’un d’aquests éssers repugnants. Donin-me altre seient!

- Si us plau, calmi’s… - diu l’hostessa - Gairebé tots els seients estan ocupats. Vaig a veure si hi ha un lloc disponible.

L’hostessa s’allunya i torna de nou uns minuts més tard:

- Sra., com jo pensava, no hi ha ja cap lloc lliure en la classe econòmica. He parlat amb el comandant i em va confirmar que no hi ha més llocs disponibles en la classe econòmica. No obstant això, tenim encara un lloc en primera classe.

Abans que la dama pugui fer el menor comentari, l’hostessa segueix:

- És del tot inusual permetre a una persona de la classe econòmica asseure’s en primera classe. Però, vistes les circumstàncies, el comandant troba que seria escandalós obligar a algú a asseure’s al costat d’una persona tan repugnant.

I dirigint-se al negre, l’hostessa li diu:

- Si el Sr. Ho desitja, prengui el seu equipatge de mà, ja que un seient en primera classe li espera.

I tots els passatgers al voltant, que, sorpresos, assistien a l’escena es van aixecar i van aplaudir…

Si lluites contra el racisme, envia aquest missatge, a tots els teus amics, però no desconnectis el teu ordinador sense haver-ho enviat com a mínim a una persona. És la setmana de la lluita contra el racisme, participa!!!

———–

En un avión…

- ¿Cuál es el problema,Sra.? - Pregunta la azafata.

- ¿Es que no lo ve? - Responde la dama - Me colocaron junto a un negro. No soporto estar lado de uno de estos seres repugnantes. ¡Denme otro asiento!

- Por favor, cálmese… - dice la azafata - Casi todos los asientos están ocupados. Voy a ver si hay un lugar disponible.

La azafata se aleja y vuelve de nuevo algunos minutos más tarde:

- Sra., como yo pensaba, no hay ya ningún lugar libre en la clase económica. Hablé con el comandante y me confirmó que no hay más sitios disponibles en la clase económica. No obstante, tenemos aún un lugar en primera clase.

Antes de que la dama pueda hacer el menor comentario, la azafata sigue:

- Es del todo inusual permitir a una persona de la clase económica sentarse en primera clase. Pero, vistas las circunstancias, el comandante encuentra que sería escandaloso obligar a alguien a sentarse junto a una persona tan repugnante.

Y dirigiéndose al negro, la azafata le dice:

- Si el Sr. Lo desea, tome su equipaje de mano, ya que un asiento en primera clase le espera.

Y todos los pasajeros alrededor, que, sorprendidos, asistían a la escena se levantaron y aplaudieron…

Si luchas contra el racismo, envía este mensaje a todos tus amigos, pero no apages tu ordenador sin haberlo enviado al menos a una persona. Es la semana de lucha contra el racismo, participa!!!

15 Novembre, 2007

(De) tot cor… / (De) todo corazón…

Classificat com a: música, emocions / emociones, Coses meves / cosas mías, General — Infern @ 0:56

Avui, va per tu, perquè no tinc paraules per dir-te tot el que m’agradaria dir-te, per agraïr-te tot el que has fet, estàs fent i espero facis per mi (i amb mí, i jo per tu i amb tu), perquè sàpigues que si em necessites, allà em tindràs, que miraré de fer-ho tan bé com pugui, però que sense tu, no podria.

T’estimo carinyo.

—————

Hoy va por ti, porque no tengo palabras para decirte todo lo que me gustaría decirte, para agradecerte todo lo que has hecho, estás haciendo y espero hagas por mí (y conmigo, y yo por ti, contigo), para que sepas que si me necesitas, allí me tendrás, que intentaré hacerlo lo mejor que pueda, pero que sin ti, no podría.

Te quiero, cariño

————-

Piedras que caen sobre ti una vez más
quién sera el hijoputa que reparte el mal,
a ver cuándo se cansa y te deja en paz.

Toda la vida tirando pa’lante
echándole agallas,sonrisas,talante,
teniendo que ser mas lista que el hambre.

Y ahora te toca una nueva batalla
pa’ti está chupao,has luchado en tantas
que no te vea yo tirar la toalla!!

El corazón que reparte y reparte hasta la mejor parte
y no llora aunque todos le claven puñales
no puede rendirse,es demasiado grande…

Noches en vela mirando al pasado,
buscando respuestas,atando los cabos,
donde esta el cabrón que juega con tus dados.

Cuantas castañas has sacao del fuego
echándole ovarios,echándole huevos,
cuanto te debe este mundo de perros.

Que en vez de aliento te ha dao una patada,
en toda la boca,en medio del alma
que no te vea yo bajar la guardia!!

El corazón que reparte y reparte hasta la mejor parte
y no llora aunque todos le claven puñales
no puede rendirse,es demasiado grande.

“Corazón”, Los de Marras

Powered by WordPress